Historia harfy w Irlandii

Czy zastanawiałeś się kiedyś nad symboliką harfy w Irlandii? Dowiedz się, dlaczego ten niezwykły instrument muzyczny jest tak silnie obecny w irlandzkiej kulturze.

Pomimo tego, że harfa pochodzi z Sumeru na starożytnym Bliskim Wschodzie (około 3500 lat p.n.e.), można ją znaleźć w niezliczonych miejscach na szmaragdowej wyspie i stała się synonimem irlandzkości na całym świecie. Muzyka tego tradycyjnego celtyckiego instrumentu była częścią irlandzkiego folkloru przez długi czas i przetrwała jako symbol przez prawie 1000 lat. Dziś jest używany na irlandzkich monetach euro, paszportach i pieczęci prezydenckiej. Można go również znaleźć na logo niektórych znanych irlandzkich firm, takich jak Guinness i Ryanair.

Mówi się, że jej związek z Irlandią sięga co najmniej czasów Briana Boru, ostatniego Wysokiego Króla Irlandii (zmarłego w 1014 r. n.e. w bitwie pod Clontarf), który sam był znakomitym harfistą. Istnieje więcej dowodów sugerujących, że harfa zapewniała muzykę tamtych czasów, ponieważ zachowane XII-wieczne zapisy mówią nam, że harfa celtycka była jedynym instrumentem, na którym grano podczas wypraw krzyżowych. To Henryk VIII wybrał harfę jako symbol na irlandzkich monetach, kiedy ogłosił się królem kraju w 1531 roku.

Jednak w tym okresie historii Irlandii tradycje celtyckie traciły na znaczeniu na rzecz narzucania wpływów brytyjskich, a harfa stała się symbolem oporu wobec Korony Anglii. Z tego powodu harfa została zakazana pod koniec okresu średniowiecza, a celtycka tradycja muzyczna zaczęła zanikać.

Pomimo dominujących wpływów brytyjskich, grupa tradycyjnych harfistów spotkała się w Belfaście w 1792 roku na festiwalu harfowym prowadzonym przez muzyka i kolekcjonera muzyki ludowej Edwarda Buntinga. Bunting zapisał graną przez nich muzykę i nagrał terminologię harfistów. Było to pierwsze pisemne nagranie tradycyjnej gaelickiej muzyki harfowej. Zapis ten przetrwał i dziś daje nam dostęp do tradycyjnych pieśni celtyckich, które w przeciwnym razie zostałyby utracone na zawsze.

Jako irlandzki symbol harfa jest dobrze znana na całym świecie, być może ze względu na jej stylizowaną obecność w logo Guinnessa. Jest ona synonimem napoju od 1862 roku, kiedy to po raz pierwszy została użyta na etykiecie butelki czarnego trunku. Harfa została również wybrana jako godło rządu Wolnego Państwa Irlandzkiego ze względu na jej złą sławę jako symbolu irlandzkiego buntu, ale ponieważ Guinness zarejestrował harfę jako znak towarowy w 1876 roku, rząd Wolnego Państwa Irlandzkiego w 1922 roku musiał odwrócić instrument, aby odróżnić wybrany symbol od logo browaru. Dlatego też harfa znajdująca się na oficjalnych dokumentach rządowych skierowana jest w lewo; w kierunku przeciwnym do prawej harfy Guinnessa.

Dziś harfistów można czasem spotkać na ulicach Dublina. Ich pełna wdzięku gra wydaje się być bezwysiłkowa i jakby mniej ważna, wydają się być mali obok swoich instrumentów. Są obecni. Ich dźwięk ma ponadczasową jakość i czasami nie można się powstrzymać od zatrzymania się i obserwowania harfisty wypełniającego ulice irlandzką nostalgią.